Հրազդանում քաղաքացիների հետ հանդիպման ժամանակ ես անդրադարձա մի քանի կարևոր հարցերի, որոնք, իմ կարծիքով, հիմնարար են մեր երկրի ներկա և ապագա անվտանգության և զարգացման համար։
Առաջին հերթին, խոսեցի խաղաղության մասին։ Ես կրկին ուզում եմ ընդգծել, որ խաղաղությունը պետք է լինի երաշխավորված միջազգային մեխանիզմների միջոցով, այն պետք է անկախ լինի մեկ կամ մյուս իշխանության, իշխանությունների խմբի կամ մեկ ուրիշի կամքից։ Ինչպես ես միշտ ասել եմ, խաղաղությունը չի կարող լինել պայմանավորվածությունների արդյունք, որոնք կարող են փոխվել յուրաքանչյուր ընտրությունների կամ քաղաքական փոփոխությունների հետևանքով։
Այս համատեքստում անհնար է անտեսել վերջին ամիսների իրադարձությունները։ Իրավիճակը դարձել է այնպիսին, որ իշխանությունները, իբրև խաղաղության երաշխիք, օգտագործում են սեփական իշխանության պահպանման հեռանկարը։ Իրենք 7,5 ամիս շարունակ ժողովրդին խաղաղության մասին էին համոզում, իսկ հիմա, երբ խոսքը վերընտրվելու մասին է, պարզ է դառնում, որ այդ խաղաղությունը կախված է միայն իրենց իշխանությունից։ Սա ոչ թե խաղաղություն է, այլ իշխանական խաղ։
Այս ամենի ֆոնին, ես չեմ կարող չնշել նաև «Թրամփի ուղու» (TRIPP) նախագծի հիասթափեցնող ճակատագիրը։ Ինչպես մենք առաջարկում էինք, այդ նախագծի շուրջ պետք է ավելի լայն մտածել։ Այն պետք է ընդլայնվեր և ներգրավեր այն երկրներին, որոնց նկատմամբ Իրանն ունի վստահություն։ Այդ դեպքում ծրագիրը կունենար իրական տնտեսական հիմք և կլիներ երկարատև։ Մենք նաև առաջարկում էինք Մեղրիով անցնող հատվածը կառուցել մեր միջոցներով, այլ ոչ թե մեր տրանզիտային ներուժի ամենամեծ մասը վարձակալության տալ այլ երկրի։
Այսօր, երկու տարի անց, մենք տեսնում ենք, որ այդ նախագծի շուրջը ստեղծված աղմուկը, որը նախկինում ներկայացվում էր որպես միլիարդավոր դոլարների ներդրում և երկրի տնտեսական ծաղկում, այսօր ոչ ոք չի հիշում։ Իրականում, մեր կանխատեսումը, որ այդ նախագծի հետ կլինեն խնդիրներ, ցավոք, ամբողջությամբ իրականություն դարձավ։
Ես կրկին ուզում եմ ընդգծել, որ յուրաքանչյուր երկրի կառավարության առաջին և հիմնական խնդիրը անվտանգությունն է։ Եթե երկիրը անվտանգ է, ապա միայն այն ժամանակ կարելի է խոսել տնտեսական, սոցիալական կամ ցանկացած այլ ծրագրերի մասին։ Անվտանգությունը բացառապես բանակը չէ։ Այն նաև ճիշտ քաղաքականությունն է, ռազմավարական դաշնակիցներ ունենալը և, ամենակարևորը, ապագայի համար ճիշտ կանխատեսումներ անելը։ Եթե կառավարությունը չի կարողանում կանխատեսել իրավիճակները, ապա երկիրը անխուսափելիորեն խրվում է խնդիրների մեջ։
