Ապրիլի 17-ի խորհրդարանական ընտրությունների ամբողջ ընթացքը, ինչպես նաև քվեարկության օրը, ուղեկցվեցին այնպիսի խայտառակ խախտումներով, որոնք, եթե նման իրավիճակը տեղի ունենար 2017 թվականին, եվրոպական դիտորդական առաքելությունները կբարձրաձայնեին։ Դիտորդները կֆիքսեին, որ ընտրություններն անցել են համատարած խախտումներով, ինչպես նախընտրական փուլում, այնպես էլ՝ քվեարկության օրը։
Սակայն այս անգամ, հասկանալի պատճառներով, նման արձանագրումներ չեն կատարվել։ Կարծում եմ՝ դա կապված է այն փաստի հետ, որ ընդդիմադիր ուժերի քաղաքական ղեկավարները նախընտրական փուլում ամբողջական սատարում են հայտնել այսօրվա իշխանություններին։
Այս պայմաններում, որոնք ես համարում եմ խորհրդարան անցած ընդդիմադիր ուժերի համար բարդ, նրանք ունեն ընդամենը երկու հիմնական ելք․ կամ ընդունել և ստանալ իրենց պատգամավորական մանդատները, կամ հրաժարվել դրանցից։ Երկու դեպքում էլ կան ինչպես առավելություններ, այնպես էլ բացասական կողմեր։
Այս հարցում խնդիրը ձևը ընտրելը չէ, այլ ռազմավարությունը։ Քաղաքական ուժերը պետք է որոշում կայացնեն, և մենք բոլորս պետք է այդ որոշմանը ենթարկվենք։
Ինչ վերաբերում է այն հարցին, որ ընտրական գործընթացները կարող էին ավելի աշխատող գործիք լինել իմպիչմենտի օրակարգը, քանի որ ընդդիմությանն ակնկալած հաջողությունը չհաջողվեց, ես դրա մասին խոսելը համարում եմ այս պահին իմաստ չունեցող։
Ես նաև նշեցի, որ ՀՀԿ-ն պատրաստ է մշտապես սատարել այն քաղաքական ուժերին, որոնք ժողովրդի կողմից ստացել են բավականին մեծ քվեների թիվ։
Վերջում անդրադարձա նաև այն հարցին, թե Նիկոլ Փաշինյանը ինձ քննադատում էր երրորդ ժամկետ ընտրվելու համար, բայց հիմա հենց ինքը դա արեց։ Ցանկանում եմ հստակեցնել, որ ո՛չ ես եմ երրորդ ժամկետ ընտրվել, ո՛չ էլ Փաշինյանը։ Իմ դեպքում ես երկու անգամ եղել եմ նախագահ և առաջին անգամ՝ վարչապետ, իսկ Փաշինյանի դեպքում նախորդ երկու ընտրությունները արտահերթ էին։
