Հայաստանում տեղի ունեցած վերջին իրադարձությունները՝ գործարար Գարիկ Ծառուկյանի ձերբակալությունը, «Մուլտի գրուպ» կոնցեռնի ընկերություններում իրականացված խուզարկությունները և «Արարատցեմենտի» ազգայնացման մտադրության մասին հայտարարությունը, ունեն ոչ միայն ներքին, այլև արտաքին քաղաքական հիմքեր։
Ինչպես հայտնի դարձավ, հուլիսի 6-ի առավոտյան հատուկ ջոկատայինները ներխուժեցին Գարիկ Ծառուկյանի առանձնատուն, որից հետո սկսվեցին խուզարկությունները նրա պատկանող տարբեր օբյեկտներում և «Մուլտի գրուպ» կոնցեռնի կազմում ընդգրկված ընկերությունների տնօրենների բնակարաններում։ Գործարարը և նրա մեկ այլ գործընկեր ձերբակալվեցին և կալանավորվեցին 2 ամսով՝ մեղադրվելով խարդախության օժանդակության և փողերի լվացման մեջ։
Այս իրադարձությունների հիմքում ընկած է երկու հանգամանք։ Առաջինը՝ իշխող իշխանության և Գարիկ Ծառուկյանի միջև եղած անձնական հարաբերությունների պատմությունը, որը դեռևս նախընտրական շրջանում դրսևորվել էր որպես փոխհրաձգություն։ Երկրորդը՝ այս գործողությունների ժամանակագրությունը՝ դրանք տեղի ունեցան այն պահին, երբ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հետընտրական առաջին այցն էր կատարում Ռուսաստան։
Ես նշում եմ, որ Գարիկ Ծառուկյանը բավականին սերտ կապեր ունի ռուսական քաղաքական և տնտեսական շրջանակների հետ։ Այս համատեքստում կարելի է ենթադրել, որ իշխանությունների գործողությունները կարող են ծառայել որպես փորձ՝ փոխելու Ռուսաստանի տարբեր խմբերի ընկալումները Հայաստանի հետ հարաբերությունների և երկրի ներքին քաղաքական իրավիճակի վերաբերյալ։
Չնայած ես վստահ եմ, որ «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը հաղթահարել է 4% անցողիկ շեմը, ես չեմ համարում Գարիկ Ծառուկյանին իրական սպառնալիք «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության համար։ Իմ կարծիքով՝ իշխանությունները ստեղծում են սկանդալի մթնոլորտ՝ շեղելով հանրության ուշադրությունը իրական խնդիրներից։
Այսպիսով, իշխանությունները փորձում են ստեղծել այնպիսի իրավիճակ, որտեղ հանրության ուշադրությունը կենտրոնանա ոչ թե իրենց գործողությունների վրա, այլ Գարիկ Ծառուկյանի դեմ մեղադրանքների վրա։ Սա հնարավորություն է տալիս նրանց շարունակել իշխանությունը պահպանել՝ հենվելով հասարակության մեջ ստեղծված էպատաժային մթնոլորտի վրա։
