Հայաստան-ԱՄՆ ռազմավարական գործընկերության կանոնադրության ստորագրումը, որը տեղի ունեցավ Երևանում, կարող է սխալմտացում ստեղծել՝ վերաբերելով զինանոցների զգալի լրացման հնարավորությանը։ Սակայն այս փաստաթուղթը, որքան էլ որոշիչ լինի քաղաքական առումով, ոչ թե երաշխավորում է, այլ ստեղծում է պայմաններ՝ ԱՄՆ-ից զենքի մատակարարումների համար։
Ամերիկյան կողմի կողմից նման քայլի իրականացումը բազմաթիվ գործոնների վրա է կախված։ Պարզապես ԱՄՆ-ի կառավարության ցանկությունը բավարար չէ։ Կարևոր է նաև ԱՄՆ Կոնգրեսի հավանությունը, որը կարող է լինել բարդ և երկարատև գործընթաց։ Ինչպես որևէ ռազմական վաճառքի հարցում էլ, այս դեպքում էլ պետք է անցնել Կոնգրեսի ռազմական կոմիտեների հաստատման փուլը։
Այս համատեքստում, ռազմական մատակարարումների հույսը պետք է զսպված լինի։ Փաստաթուղթը կարող է ծառայել որպես նախընտրական հաղորդագրություն՝ ուղղված Հայաստանի հասարակությանը, սակայն իրական, զգալի փոփոխությունների տեսքով այն կարող է իրականություն դառնալ միայն ապագայում։
Ամերիկյան կողմի ներկայիս ռազմատեխնիկական հնարավորությունները և աշխարհաքաղաքական առաջնահերթությունները նույնպես խոչընդոտ են ստեղծում։ ԱՄՆ-ի զինանոցները, հատկապես Իրանում դիմակայության ֆոնին, այժմ սպառվում են։ Հայաստանը, որպես երկիր, որը չի համարվում ԱՄՆ-ի անմիջական ռազմական շահերի կենտրոն, հավանաբար չի կարող ստանալ առաջնահերթություն՝ ժամանակակից և պահանջված զենքի տեսակի առումով։
Ամերիկյան կողմի ներկայացուցիչների կողմից հայտարարված «Օտարերկրյա ռազմական վաճառքներ» ծրագրի միջոցով հնարավոր մատակարարումները, ամենայն հավանականությամբ, կլինեն սահմանափակ և կենտրոնացած կոնկրետ, ոչ կրիտիկական նշանակության սարքավորումների վրա։ Շատ ավելի հավանական է, որ ԱՄՆ-ը կներդնի միջոցներ հայկական զինված ուժերի մասնագիտական ռազմական կրթության և վերապատրաստման ծրագրերում, ինչպիսիք են «Միջազգային ռազմական կրթություն և վարժանք» ծրագիրը։
Ամենայն դեպի, պետք է հաշվի առնել նաև ԱՄՆ-ի ներքին քաղաքական դինամիկան։ Կան ուժեղ լոբբիստական խմբեր, այդ թվում՝ թուրքական լոբին, որը բավականին ակտիվ է ԱՄՆ-ում և կօգտագործի իր ազդեցությունը՝ նման նախաձեռնությունները դժվարացնելու համար։ Հայաստանի կողմից աջակցություն ստանալու հարցում ԱՄՆ-ում կան տարբեր տեսակետներ, և դրանց հակադրությունը կարող է խոչընդոտել ցանկացած զգալի ռազմական համագործակցության զարգացումը։
