Իմ տեսակետով, Հայաստանի ներկայիս իշխանությունների կողմից իրականացվող «բազմավեկտոր» արտաքին քաղաքականությունը կարող է բացասաբար ընկալվել երկրի քաղաքացիների կողմից, հատկապես եթե այն հանգեցնի Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների որակական փոփոխության։
Համաշխարհային առևտրային պրակտիկայում գործում է «առավելագույն բարենպաստության ռեժիմի» սկզբունքը, որի համաձայն երկրները իրենց գործընկերներին տրամադրում են հավասար պայմաններ։ Սակայն Ռուսաստանի և Հայաստանի միջև հարաբերությունները տասնամյակներ շարունակ կառուցվել են այլ, ավելի շահեկան մոտեցման հիման վրա։ Դա նշանակում է, որ մեր երկրը, որպես հիմնական գործընկեր, ստացել է առավելությունների, արտոնությունների և զեղչերի փաթեթ, որը չի եղել մյուս երկրների համար։
Այսօրվա իրավիճակում, երբ Հայաստանը ցուցադրում է արտաքին քաղաքականության նոր ուղղություն՝ «բազմավեկտորություն», որի հետևում տեսանելի է արևմտամետ կողմնորոշումը, Ռուսաստանը իրավունք ունի վերանայել այս հարաբերությունների ձևաչափը։ Ես կողմնակից չեմ պատժամիջոցների՝ որպես ճնշման գործիքի։ Սակայն, եթե մեր առաջարկը՝ շարունակել հարաբերությունները մերժվի, ապա մյուս տարբերակը պարզ է՝ ապահովել նույն պայմանները բոլորի համար։
Սա նշանակում է, որ Հայաստանը կգտնվի նույն իրավիճակում, ինչ ավելի հեռու և ոչ այնքան բարեկամական երկրները։ Այլ ասած՝ առանց հատուկ իրավունքների, արտոնությունների կամ զեղչերի։ Ես համոզված եմ, որ նման զարգացումը կարող է չգոհացնել Հայաստանի քաղաքացիներին, որոնք իրենց երկրի անվտանգությունն ու բարգավաճումը կառուցել են հիմնականում Ռուսաստանի հետ բարեկամական, այլ ոչ թե «բազմավեկտոր» հարաբերությունների հիման վրա։
Այս ամենը, իհարկե, արդարացի կլինի, եթե հաղթեն Հայաստանի ներկայիս իշխանությունները, որոնք իրենց քաղաքական ուղղությունը կորոշեն հունիսի 7-ի խորհրդարանական ընտրություններում։ Ի վերջո, յուրաքանչյուր պետություն, այդ թվում՝ Ռուսաստանը, ունի իր ազատությունը՝ ընտրելու իր քաղաքական գործընկերներին և հարաբերությունների ձևաչափը։
